Top
 

Στα Δόντια του Δάντη

ΤΟΣΚΑΝΗ-ΕΜΙΛΙΑ ΡΟΜΑΝΑ-ΟΥΜΠΡΙΑ

Στα Δόντια του Δάντη

per person

Συλλεκτικό Ταξίδι σα θεατρικό έργο.
Ένα θεματικό ταξίδι που στο κέντρο του έχει εμάς, το Δάντη και σημαντικούς σταθμούς της ζωής του: Μπολόνια, Φλωρεντία, Σιένα, τα μαγικά χωριά της Τοσκάνικης εξοχής ως την Προύτζια και την Ασίζη…

Coming soon

«Στα Δόντια του Δάντη»

ΤΟΣΚΑΝΗ-ΕΜΙΛΙΑ ΡΟΜΑΝΑ-ΟΥΜΠΡΙΑ 2018: Ένα ταξίδι σα θεατρικό έργο.

Κάθε χρόνο στη Melodrakma εγκαινιάζουμε ένα καινούριο ταξίδι. Σιγά-σιγά και βήμα-βήμα, όπως μεγαλώνει ένα παιδί.
Το 2018, είπαμε να κάνουμε διπλό βήμα: ένα Συλλεκτικό 5ήμερο στο Βερολίνο, τη Δρέσδη τη Λειψία και το Ποτσνταμ κι ένα ακόμα…
Οι «φιναλίστ» στο μυαλό και στην επιθυμία μου να τα οικοδομήσω (πολύ αγαπημένο αυτό το δημιουργικό κομμάτι αν και εξουθενωτικό έτσι όπως εγώ αντιλαμβάνομαι το «οικοδομώ») ήταν τα εξής ταξίδια:

Μαρόκο
Ρωσία
Σκωτία
Κούβα
Περού
Ιαπωνία
Καμπότζη-Βιετνάμ
Άγιοι Τόποι-Ιορδανία (ειδικό Προσκύνημα σε Θεούς και Δαίμονες καθώς και στη Μυθική Πέτρα)


Και τέλος,
ένα καθαρά Θεματικό ταξίδι στην Ιταλία: «Στα Δόντια του Δάντη» το βάφτισα. Στα βήματα και στα δόντια και στα νύχια μιας Ιδιοφυίας, ακολουθώντας τη ζωή του, τους τόπους που αγάπησε, που σιχάθηκε, όλα και παντού ανάμεσα στην Αγάπη και το Μίσος, γέννηση, σπουδές, έρωτες, εξορίες, φυλακές, θάνατος κι ύστερα Καθαρτήριο, Κόλαση, Παράδεισος…
Αυτές ήταν οι υποψηφιότητες και όλοι πια ξέρετε τον νικητή!

Τώρα, γιατί κέρδισε το «Στα Δόντια του Δάντη»;
Πού ξεχώρισε σ’ αυτή την πασαρέλα των προθέσεων και των ονείρων;
Στη συνέντευξη;
Στο μαγιό;
Στην εμφάνιση με βραδινή τουαλέτα;

Ειλικρινά σα σε πασαρέλα ομορφιάς περνούσαν πάνω-κάτω στο μυαλό μου οι ομορφιές τόσων τόπων…
Η μία είχε γκέισες,
η άλλη μπούρκα και χρώματα και μυστήριο,
η επόμενη πολύ χορό κι ατέλειωτη πολιτική κουβέντα,
η άλλη στέκονταν αγέρωχη ψηλά, σαν σε ψηλά τακούνια αγναντεύοντας χώρο και χρόνο και Ύψος Μάτσιου-Πίτσιου,
πιο πέρα τα χάιλαντς,
το Ερμιταζ,
η Πέτρα…

Ένα από τα κριτήρια που έπαιξαν σημαντικό ρόλο για να επιλέξω την Ιταλία ήταν κατ’ αρχάς το ότι βγαίνει λίγο φθηνότερη απ’ το Περού και την Ιαπωνία.
Άλλο;
Η ασύλληπτη ομορφιά της εξοχής.
Χρόνια τώρα, μόλις βλέπω τα σκούρα μέσα μου έρχεται η Λίνα Νικολακοπούλου και με περνάει «απέναντι» για κείνη την ημε΄ρα τουλάχιστον «Απέναντι» μόνο με μια κουβέντα…
«Της εξοχής τα πρωινά θα τα βρούμε ξανά αγκαλιά στο κρεβάτι…»
Κι ένα πρωί, απ’ αυτά τα δύσκολα, έβαλα στο youtube το παυσίπονο και είδα μπροστά μου αμπέλια, και σιτάρια και κυπαρίσσια, είδα μπροστά μου, για μια Στιγμή μόνο αλλά την είδα, μπροστά μου, τη «Η Σωτηρία της Ψυχής» αυτοπροσώπως.

Όχι, ετούτο εδώ το ταξίδι δεν είναι στην Τοσκάνη. Είναι παντού όπου άφησε τα χνάρια του ο άνθρωπος που έγραψε την πιο Τραγική Κωμωδία όλων των Εποχών! Στο Βένετο, στην Εμίλια Ρομάνα, στην Ούμπρια και το μεγάλο κομμάτι της «πίτας» ασφαλώς στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Τοσκάνη!
Ετούτο το ταξίδι νίκησε στη συνείδησή μου ως ένα μεγάλο στοίχημα. Να μετατρέπεται κάθε μέρα το λεωφορείο σε Σκηνή και Σκηνικό της Κόλασης του Δάντη όπου θα συναντούμε… τους Λαιστρυγόνες και του Κύκλωπες κι όποιον τραβάει η ψυχή μας. Να πάψει το Μυαλό να είναι καθηλωμένο, να πάψει να είναι Μυαλό-Ακροατής, να κάνει κι αυτό ταξιδάκι αναψυχής, όπου προλάβει σε 6 μέρες…

Είναι μια προσωπική επαγγελματική διαστροφή αυτό το ταξίδι. Θέλω να ξεναγήσω στην Κόλαση, και στον Παράδεισο και στο Ανάμεσα απ’ αυτά τα δυο που κατοικούμε οι περισσότερο. Αυτό θα κάνουμε για μια βδομάδα. Κάθε μέρα θα κατεβαίνουμε ή θα ανεβαίνουμε ανάλογα που είναι για τον καθένα το Στίγμα του Παραδείσου και πού της Κόλασης και κει θα συναντάμε Τόπους και Ανθρώπους…

Δεν αποκλείω για 6 μέρες να αναγκαστείτε να γίνετε θεοί, μπορεί να το ζητήσω, να σας Καλέσω σε Συμπόσιο Δευτέρας Παρουσίας να Κρίνουμε, αφού πρώτα ακούσουμε Κατηγορητήριο κι Απολογίες, να Κρίνουμε και να εκδώσουμε απόφαση για εκκρεμότητες της Ιστορίας…
Εσύ στην Κόλαση…
Εσύ στον Παράδεισο…
Και σύ… εσύ κάτσε δίπλα μου γιατί μου μοιάζεις και φοβάμαι να σε κρίνω.
Κάθε μέρα, σαν επεισόδια ενός έργου-ταξιδιού, 6 μέρες σε 6 πράξεις, κάθε μέρα θα συνεχίζει από κει που έμεινε την προηγούμενη.


Σκηνή το λεωφορείο.
Σκηνικό το έξω απ’ το παράθυρο, της Εξοχής τα πρωινά.


Σας ευχαριστώ

Γιάννης Λυμτσιούλης

Countdown next tour

  • Departure
    Αθήνα
  • Include
    Αεροπορικό εισιτήριο (οικον. θέσης)
    Συνοδός-Ξεναγός
    Πρωινό (Μπουφέ)
    Ταξιδιωτική Ασφάλεια (αστικής ευθύνης)
    Φ.Π.Α
    Επιλεγμένα Ξενοδοχεία 4 Αστέρων
    Μεταφορές απο / προς αεροδρόμια/ξενοδοχεία εξωτερικού
    Πολυτελές κλιματιζόμενο πούλμαν
  • Not Included
    Πλήρης Διατροφή
1

1η ΜΕΡΑ: ΑΘΗΝΑ-ΜΠΟΛΟΝΙΑ

Ένα ταξίδι γραμμένο σα θεατρικό έργο. Ένα ταξίδι αφιέρωμα στον Δάντη ακολουθώντας τα βήματά του στην Ιταλία.
Κάθε μέρα, σαν επεισόδια ενός έργου-ταξιδιού, 6 μέρες σε 6 πράξεις, κάθε μέρα θα συνεχίζει από κει που έμεινε την προηγούμενη.
Σκηνή: το λεωφορείο.
Σκηνικό: το έξω απ’ το παράθυρο, της Εξοχής τα πρωινά του καθενός.
Πρωταγωνιστές: Όλοι εμείς, και οι δυο γυναίκες σύμβολα των δυο χωρών, σύμβολα του Έρωτος και του θανάτου: η Ιουλίετα και η Γκόλφω.
Θέμα: Η Σωτηρία της Ψυχής.
  Συγκέντρωση στο αεροδρόμιο Ελ Βενιζέλος, στο γκισέ της Alitalia. Εκεί θα περιμένει συνεργάτης τής Melodrakma με τις κάρτες επιβίβασης έτοιμες στα χέρια. Κόσμος αρχίζει και μαζεύεται… Η ατμόσφαιρα γύρω δε θυμίζει τη συνήθη ατμόσφαιρα, μουτρωμένων, αγουροξυπνημένων τουριστών ενίοτε με ολίγο ξινισμένα μούτρα για να κάνουν εντύπωση, (πολλοί πιστεύουν πως τα ξινισμένα μπλαζέ μούτρα σε κάνουν πιο ενδιαφέροντα άνθρωπο)  όχι, εδώ κανένας τέτοιος και τίποτα απ’ όλα αυτά στη Melodrakma! Χαρά απίθανη στην ατμόσφαιρα, χαρά που τραβάει την προσοχή αγνώστων, χαρά που ξανασυναντιούνται άνθρωποι, χαρά που σαν άνθρωποι κανονικοί θα μοιραστούν 6 μέρες Κοινής Εμπειρίας, 6 μέρες γνώση, χιούμορ, αυτοσαρκασμό, κρασί, ομορφιά, κι έναν τρόπο να ταξιδεύουμε πολύ δικό μας πια, έχοντας την Τέχνη ενσωματωμένη στον Τρόπο μας, χωρίς να την περιμένουμε  από μια παράσταση ή από ένα Μουσείο… Η Τέχνη είναι μέσα μας…
Έχετε πάρει όλοι τις κάρτες επιβίβασης, περνάτε και τον έλεγχο των χειραποσκευών και, παρότι χρόνια όλοι πια γνωρίζουμε ότι τα υγρά δεν περνούν, μια κυρία μπροστά, άσχετη με μας, με μπλαζέ ύφος δημιουργεί θέμα γιατί δεν την αφήνουν να περάσει το μπουκαλάκι της, με το νερό της, «πώς είναι δυνατόν» φωνάζει η κοσμογυρισμένη, «απαράδεκτο, θέλω να πιω το χάπι μου…» φωνάζει.
Και μεις τα χάπια μας θα χρειαζόμασταν -σκεφτόμαστε - αλλά δεν είμαστε στο ίδιο γκρουπ…
Παρακαλούμε προσδεθείτε και κλείστε επιτέλους τα κινητά, ή αν είναι ν’ «ανεβάσετε» κάτι τελευταία στιγμή κάντε το βάζοντας tag #Viva Melodrakma, ή #melodrakmauniversal και μετά off, είμαστε έτοιμοι γι’ απογείωση.
Πρωί-πρωί μέσω Ρώμης φτάσαμε στη Μπολόνια! Ποιο είναι το θέμα του έργου;;;
Η Σωτηρία της Ψυχής! Η χαρά δηλαδή! Η χαρά που μπορούμε και ταξιδεύουμε, η χαρά που δεν ταξιδεύουμε από πλήξη, η χαρά που ταξιδεύουμε μαζί, η χαρά της Κοινής Εμπειρίας, όχι ο καθένας καβάλα στ’ άλογό του, αυτό το κάνουμε όλο το χρόνο, τώρα είμαστε ΜΑΖΙ κι αυτό είναι Χαρά, το να μποιράζεσαι είναι χαρά, αυτός είναι κι ο πρωταρχικός στόχος  της Melodrakma: να φτιάξει γενόσημο αντικαταθλιπτικό, αυτό θέλει!
Παραλαμβάνουμε αποσκευές και φύγαμε κατ’ ευθείαν για το κέντρο της πόλης όπου σπούδασε ο ποιητής.
Είμαστε στο λεωφορείο… Ξεκινάμε…
Μουσική!
Fade out στη Μουσική… (μακάρι μέχρι την μέρα τη συνάντησής μας να έχουν βγει λεωφορεία με ηλεκτρικές κουρτίνες ώστε να κάνω Fade out ως το black out στα φώτα κι ύστερα…)
Lights fade In… η Παράσταση Αρχίζει…
Κοιταξτε απ’ το παράθυρο… Είμαστε στην Emilia Romagna… Κοιτάξετε μια στιγμή απ’ το παράθυρο… τις βλέπετε τις γυναίκες που δουλεύουν σκυμμένες όλη μέρα στους ορυζώνες;
Ακούτε τη φωνή της Αναλίζας; Να και η Γκρατσιέλα… Και η  Ιουλιέτα, ναι, δουλεύει και η Ιουλιέτα πια, βαρέθηκε να κάνει τη γλάστρα στο μπαλκόνι, και η Αναλίζα, και η Γκρατσιέλα, και η Ιουλιέτα και η Γκόλφω η δικιά μας εδώ, όλες οι γυναίκες απ’ τη Μεσόγειο εδώ  μαζεύτηκαν, σ’ αυτόν τον οριζώνα του Πάδου γράφτηκε Ιστορία κάποτε… σσς… το ουρλιαχτό αυτό το αναγνωρίζω… ακούστε…ας μην ανοίγουν τα παράθυρα του πούλμαν, με την ψυχή θ’ ακούμε αυτές τις μέρες, ακούστε…. είναι της Λουτσία αυτό το ουρλιαχτό… καβγά θα χουν πάλι με τον Έντζο και τον Άλντο…
Κανέναν απ’ όλους αυτούς δεν ξέρετε;
Δεν πειράζει. Γι’ αυτό δεν είναι τα ταξίδια; Για όλες εκείνες τις ανείπωτες ιστορίες δε συμφωνήσαμε να ταξιδεύουμε Μαζί; Για όλα τα ανείπωτα που δεν βρίσκουν χώρο και χρόνο στην κάθε μέρα μας. Μπορεί να έγινε άσχημη η καθημερινότητα, δε θα κάνουμε άσχημο και το ταξίδι… Φτάσαμε, κατεβαίνουμε… Πάμε από δω… Ακολουθήστε… Κοιτάξτε ετούτα τα κανάλια, το παρελθόν τους…
Είμαστε στην καρδιά της Μπολόνια:
La Dotta (Η Λόγια ), La Grassa (η Χοντρή ) και La Rossa (η Κόκκινη).
Ναι, αυτά είναι τα τρία πιο γνωστά απ' τα επίθετα που συνοδεύουν ετούτη την πόλη. Εδώ θα μείνουμε απόψε. Είναι δυνατόν να έχουμε επισκεφτεί το Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα, το Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα και να μην έρθουμε στο Βατικανό των Πανεπιστημίων. Εδώ σπούδασε ο Δάντης. Εδώ κι ο γιος του. "Στα Δόντια του Δάντη" είπαμε και δε θα ξεφύγουμε ούτε μια στιγμή.
Φτάσαμε νωρίς, θα πάμε μετά στο ξενοδοχείο, ελάτε, θα εκμεταλλευτούμε την κάθε στιγμή.
θα περπατήσουμε κάτω από 38χλμ καμάρες… Όχι και τα 38 χιλιόμετρα κορίτσια αλλά σίγουρα καλύτερα χωρίς Ψηλά Τακούνια, ελάτε, προχωρούμε, αυτή είναι η Via Indipendenza, δεν υπάρχει κεντρικότερος δρόμος στην πόλη, πώς να μην έρθουμε αλλά, μην αρχίσετε πάλι τα ίδια με τα ψώνια!
Αυτή που βλέπετε στο βάθος είναι η κεντρική πλατεία της πόλης, η Piazza Maggiore με το παλάτι του βασιλιά Enzo, τί; Ούτε τον Enzo τον ξέρετε;
Εδώ είναι κι ο Καθεδρικός του San Petronio… Επιστήμη και Θρησκεία μαζί, απ' τον "Ουρανό τής Σαλαμάνκα" έχουμε να δούμε κάτι τέτοιο. Πάμε και στον Άγιο Στέφανο… Εδώ βρίσκεται η λεκάνη στην οποία ο Πόντιος Πιλάτος έπλυνε τα χέρια του μετά την καταδίκη του Χριστού σε θάνατο. Καλή ευκαιρία αυτή η επίσκεψη να σκεφτούμε για πόσα πράματα στη ζωή μας δεν αναλάβαμε την ευθύνη, για πόσα είπαμε το δικό μας "νίπτω τας χείρας μου".
Και τώρα… Τώρα θα επισκεφτούμε το Αρχαιότερο Πανεπιστήμιο του Δυτικού Κόσμου... 
L' Archigimnasio!!!! Απίθανο… Για χίλιους λόγους…
Τώρα ελάτε εδώ... Κοιτάξτε αυτούς τους δυο Πύργους, σα ζευγάρι από αποτυχημένο προξενιό, σα ζευγάρι που δε βρήκε ποτέ τον κοινό βηματισμό του είναι οι… Asinelli και Garisenda… Ελάτε από δω τώρα, όλο ευθεία… θέλω να πάμε και στο Museo della Storia di Bologna στο Palazzo Pepoli... Είναι στολίδι η Κόκκινη Πόλη!
Ναι, σωστά καταλάβατε, ίσως απ’ όλη την Ιταλία είναι η πόλη με την πιο έντονη νυχτερινή ζωή. Αν κοιμάται ο φοιτητής απ’ τα φοιτητικά του χρόνια, με κλειστά τα μάτια μπορούμε να προβλέψουμε σκοτεινό Μέλλον! Έχει την καρδιά φοιτητή αυτή πόλη!!!
Χρόνος για φαγητό, εσπρεσάκι και ραντεβού ακριβώς εδώ, σ’ αυτό σημείο ώστε να πάμε στα ξενοδοχείο.
Μοιράζω τα δωμάτια, ξεκουραστείτε και ραντεβού στις 7 το απόγευμα στο λόμπυ. Ναι, να βγούμε και μια βόλτα βραδινή.
3 ώρες αργότερα στο λόμπυ…
Πάμε τώρα εκεί που είναι τα εστιατόρια και όλη η νυχτερινή ζωή της πόλης… Περιμένετε, θα πούμε και για την κουζίνα τής Μπολόνια... Έχετε ακουστά καμιά μακαρονάδα από δω; Καλά, θα σας βοηθήσω μετατρέποντάς το σε πολλαπλής επιλογής: Α) Πουτανέσκα;
Β) Καρμπονάρα;
Γ) Μπολονέζα;
Δε θα μιλήσουμε απλώς για τη Μπολονέζα, θα τη φάμε κιόλας. Μετά από μία μικρή νυχτερινή βόλτα, ελεύθερος χρόνο για δείπνο. Έχει μια τρατορία εδώ πιο κάτω ίσως με την καταπληκτικότερη μπολονέζα όλης της Μπολόνια. Έχει και μουσική, όποιος θέλει ακολουθεί να του δείξουμε…
Η ορχήστρα παίζει, τα πιάτα πηγαινοέρχονται…Φέρε κρασί… Κι άλλο… Μετά από φαΐ, κρασί, χορό και επιδόρπιο…
  • Καληνύχτα, αύριο πάλι… Ναι, με τα πόδια θα γυρίσουμε στο ξενοδοχείο, κεντρικότερο δε γίνεται…
Μισό λεπτό… - Τίνος είναι αυτό το μπαλκόνι; -Της Λουτσίας. -Της Λουτσία του Έντζο; -Ναι… Σσσσσς… Κάποιος είναι κάτω απ’ το μπαλκόνι της…
-Λουτσία βγες… η Γκόλφω είμαι… Βγες έχω νέα απ’ τον Έντζο… ήμουν στη φυλακή…  Ναι… Ναι... Μίλησα και με τη Ρίτα... Ναι, τη Ρίτα Αλγκανάτι, αυτή του Άλντο Μόρο, ξέρω τί λέω, βγες… Οι γυναίκες δεν είμαστε  μόνο για έρωτες φτιαγμένες… Σςςςς... Κοίτα τί σφραγίδα έχει αυτό το ραβασάκι που βρήκα πίσω απ' το καζανάκι στα κρατητήρια... «Ερυθρές Ταξιαρχίες» λέει… κοίτα τί γράφει...
Βγες Λουτσία...
2

2η ΜΕΡΑ: ΜΠΟΛΟΝΙΑ-ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ

Όλη νύχτα, Λουτσία, Γκόλφω, Ρίτα και Ιουλιέτα συζητούσαν με τον Άλντο Μόρο για τη δολοφονία του, τις τελευταίες του στιγμές, για τις τρίπλες που κάνει το μυαλό για ν’ αποφύγει την αγωνία του τέλους που πλησιάζει… Πρώτη φορά ο Ιταλός Πρωθυπουργός ήταν τόσο ήρεμος μιλώντας για τις τελευταίες στιγμές του. Αποκάλυψε στις 4 γυναίκες πράματα που θα πλήρωνε όσο-όσο η Ιστορία να τα μάθει. Ή όσο-όσο θα πλήρωνε να θαφτούν για πάντα. Ήταν ωραία χθες… Καιρός ήταν να ξανάρθουν ορισμένα θέματα στο τραπέζι μας, κυρίως η ηθική υποχρέωση που έχουμε στην Ιστορία γι’ αγώνα κάθε τόσο κι απ’ τη άλλη, ο κίνδυνος να ξεφύγει απ’ τα χέρια μας, αντί γι’ αγώνας να γίνει φλερτ με την παρανομία και τη γοητεία που αυτή ασκεί πάνω μας, η Εξουσία που σου δίνει το όπλο που κρύβεις πάνω σου… Είναι όπλο για αγώνα ή για να εξασφαλίσει την εξουσία σου; Απ’ τον καιρό των Βάσκων και της ΕΤΑ είχαμε ν’ ανοίξουμε τέτοια ζητήματα.
Αφύπνιση. Πρωινό. Καλημέρα. Βάλτε ζώνες. Arrivederci Bologna! Ποιος θα μας πει τί έχουμε σήμερα; Κανένας δε σηκώνει χέρι; Ξαναρωτάω: τί θα μας απασχολήσει σήμερα φεύγοντας απ’ τη Μπολόνια;
Είμαστε ακόμα στην Emilia Romagna… Κοιτάξετε πάλι απ’ το παράθυρο… τις βλέπετε όλες σκυμμένες; Σκυμένες γυναίκες της Ιστορίας. Δουλειά και γεννητούρια μόνον περίμεναν κάποτε απ’ αυτές… Σπυρί-σπυρί το ρύζι και η κάθε τους κατάκτηση μέσα στους αιώνες και στους ορυζώνες του κόσμου. Με τα μάτια της ψυχής σας λέω αν τις βλέπετε… Είμαστε στην Πεδιάδα του Πάδου, 20 ώρες την ημέρα δούλευαν κάποτε οι γυναίκες… Ακόμα υπάρχουν γυναίκες που δουλεύουν τόσο και περισσότερο.
Τραγούδι. Έχουμε δυο ώρες δρόμο περίπου κι έχουμε πολλά και σημαντικά ζητήματα για τα οποία πρέπει να μιλήσουμε σήμερα. Μουσική κι ύστερα: Περί Πολιτικής και Ιστορίας: 1η Επισκεψη στην Κόλαση Δάντη, σε ποιο σημείο της Κολάσεως θα πάμε σήμερα; Μπορεί τους ποιητές ο χρόνος να σας φέρεται καλύτερα αλλά μαζί μας είναι αμείλικτος.   Πού να χωρέσει τόση Κόλαση σε δυο ώρες χρόνο! Μουσική.  
2η ώρα: Περί Έρωτος Με ποιον μοιάζει περισσότερο ο δικός σας μεγαλύτερος έρωτας της δική σας ζωής; Με της Φραντσέσκα και του Πάολο; Με της Ιουλιέτας και του Ρωμέο; Με της Γκόλφως και του Τάσου; Περί Έρωτος πάντως ο λόγος, κάθε μέρα θα χουμε ενότητα περί Έρωτος, στην Ιταλία είμαστε… Φώτα… μουσική… Βλέπω μπροστά μου να πέφτει ασταμάτητα χοντρό χαλάζι, μαύρο βρόμικο νερό και χιόνι… κάτι σκιές περπατούν μέσα σε κάκοσμη λάσπη… θέμα μας είναι η Λαγνεία! Η Λαγνεία του Τρόμου! Πού και πώς να να χωρέσει τόση Κόλαση…
Φτάνουμε στη Φλωρεντία, Φτάνει τόση Κόλαση για σήμερα, ανεβαίνουμε, Κόλαση και Φλωρεντία δεν παν μαζί, Φως, Φλωρεντία, Αναγεννιόμαστε, Αναγέννηση… Δυο μέρες και δυο νύχτες στη Φλωρεντία!
Θα πάμε βόλτα κατ’ ευθείαν, για μια πρώτη επαφή με την σπουδαία πόλη, να θυμηθούν κάποιοι, να πρωτοθαυμάσουν άλλοι… Πάμε για τον κλασικό περιπατητικό γύρο στο Ιστορικό Κέντρο της Σπουδαίας αυτής Πόλης. Όσες φορές κι αν έχετε πάει, αφήστε να σας τη δείξουμε εμεί και να τη δείτε με τα δικά μας μάτια. Θέλω να εκμεταλλευτούμε την κάθε στιγμή. Δεν είναι για μια ημερήσια εκδρομή η Φλωρεντία και φύγαμε, θέλει τη νύχτα της, ν’ αφουγκραστούμε, να νιώσουμε ποιο είναι τέλος πάντων το DNA αυτής της πόλης, σαν πορτραίτο της Αναγέννησης της ίδιας…
Ελάτε, προχωρούμε… μαζευτείτε εδώ για την Ιστορική φωτογραφία όλοι μαζί… Εδώ…στη Γέφυρα την περίφημη… Θέλετε να πάμε κι ως την πλατεία Michelangelo να δούμε την πόλη από ψηλά; Δεν πειράζει, αν κάποιοι έχετε ξανάρθει ας τα ξαναδείτε, θέλω να κάνουμε κανονική ξενάγηση… παντού, σα να ‘ναι για όλους η πρώτη και μοναδική φορά… κι ύστερα… ύστερα στο ξενοδοχείο.
Τακτοποίηση, ξεκούραση, χρόνος ελεύθερος το απόγευμα για να σταθεί κανείς όσο θέλει σε γωνιές που γνώρισε σήμερα το πρωί, ποτέ δε είναι αρκετός ο χρόνος σε πόλεις σαν τη Φλωρεντία!
Βράδιασε… …θέλετε πάμε να φάμε κάπου όλοι μαζί;
Καλεσμένοι της Melodrakma απόψε. Σας καλούμε σε δείπνο και οινογνωσία. Τρία διαφορετικά ωραία κρασιά ως ένα αντίδωρο στην εμπιστοσύνη σας. Πιείτε και φάτε όσο θέλετε.
Όταν τρων παρέα οι άνθρωποι, όταν με παρέα πίνουν το κρασί τους, διατρέχουν τον γοητευτικό κίνδυνο να εκτεθούν, να βγουν απ' το καβούκι τους, να βγάλουν τη μάσκα τους, για δυο ώρες έστω να μην είναι μόνοι.
Καθίστε… Κρασί παρακαλώ. Στο σημερινό Συμπόσιο θέλω να μιλήσουμε για όσους δε μπόρεσαν να φρενάρουν τις σεξουαλικές ορέξεις και ίσως τώρα στην όποια Κόλαση ή σε κάναν Παράδεισο να τους χτυπάει δυνατός αέρας και να τους παρασέρνει από δω και από κει χωρίς σταματημό, σαν σμήνους πουλιών μέσα σε καταιγίδα. Έχουμε τέτοιους εδώ; Τη γκαρσόνα αυτή την ξέρω…
- Cao bella, come ti chiami? - Julieta. -Και τη φίλη σου που σερβίρει στο άλλο τραπέζι; -Golfo. -Από κάπου την ξέρω κι αυτή... -Dammi la tua mano -Ξέρεις να διαβάζεις χέρια; (Παύση) Τί βλέπεις; (Παύση) Κόλαση ή Παράδεισο βλέπεις, γιατί δε μιλάς; Κοίτα και τ’ άλλο χέρι, τί βλέπεις και δε μιλάς;
Η Golfo πλησιάζει. Η Julieta έχει καρφώσει το βλέμμα της στις γραμμές του χεριού. Μουσική.
Καληνύχτα. Ραντεβού αύριο στη Galería Uffizi. Μπορεί σε κάποιο πίνακα να δει κανείς του χεριού του το ανείπωτο πεπρωμένο.
3

3η ΜΕΡΑ: ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ (Και εκδρομή στο Αρέτζο)

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ
Τα γυαλιά ηλίου βοηθούν τ’ αμήχανα βλέμματα. Όλοι κατέβηκαν για πρωινό αμήχανοι.
Ειπώθηκαν πολλά χθες βράδυ, η Julieta διάβασε το χέρι όλων. Θα γίνουν πράματα και θάματα στην προσωπική ζωή τού καθενός. Μην τρομάζετε, το να μη γίνουν είναι τρομερότερο.
Στον κοινό μας βίο απ’ την άλλη, στον ταξιδιωτικό κοινό μας βίο, θα συνεχίσουμε λέει να ταξιδεύουμε μαζί, εκτός από δύο, δυο από μας θ’ αποκτήσουν παιδί και θα χαθούν για κάποια χρόνια ίσως και για πάντα. Θ’ αποκτήσουν το παιδί που δεν απέκτησε ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα, ο Τάσος και η Γκόλφω, ο Τζιωρτζ κι η Μάρθα που δε φοβήθηκαν ούτε μια στιγμή τη Βιρτζίνια Γουλφ και το τράβηξαν στα άκρα, το παιδί που δεν απέκτησε ο Άγνωστος Στρατιώτης που δε γύρισε απ' τον πόλεμο και η αρραβωνιαστικιά του έκανε πια με άλλον οικογένεια αλλά έχει ακόμα τη φωτογραφία εκείνου του φαντάρου στο πορτοφόλι της και φαντάζεται κάθε βράδυ τη ζωή που δεν πρόλαβαν να ζήσουν, δυο από μας θ’ αποκτήσουν το παιδί που δεν πρόλαβε ν’ αποκτήσει ο Άγνωστος πολιτικός κρατούμενος που δολοφονήθηκε σε μια φυλακή του κόσμου για τις Ιδέες του, χωρίς να τον αφήσουν ν' αποχαιρετήσει ούτε σύντροφο ούτε μάνα κι ας περίμεναν κι οι δυο έξω στη βροχή, εκεί, στο προαύλιο πέταξαν στα πόδια τους ένα κουφάρι τυλιγμένο σε κιτρινισμένο σεντόνι κι έσκυψε και το πήρε αγκαλιά, όχι η μάνα, πρώτη έσκυψε εκείνη που ’χαν κάνει σχέδια να γίνει μάνα των παιδιών του ώσπου μια νύχτα φασίστες, μ’ ένα μικρό μικρό μαχαίρι, έκαναν τη ζωή κουφάρι σε αγκαλιά, παιδί που δεν πρόλαβε να γεννηθεί, κραυγή και αγκαλιά στο Κερατσίνι ένα βράδυ, Πιετά παντού γύρω μας φτάνει να σηκώσουμε το κεφάλι απ' την οθόνη του κινητού...
Ύστερα, πιο ρεαλιστικά πιάσαμε κουβέντα για το πόσο ενώνει και πόσο χωρίζει ένα ζευγάρι η γέννηση ενός παιδιού. Έτσι τέλειωσε η χθεσινή βραδιά. Γι’ αυτό θέλω να τρώμε Μαζί καμιά φορά, πάει η βραδιά πιο πέρα με το «Μαζί», δε θέλω χέρια βιαστικά, ό,τι μ’ αγγίζει να είναι αιώνιο, κρασί παρακαλώ…
Αφύπνιση και διάλογος βγαλμένος απ’τη ζωή… - Τί έχουμε σήμερα; - Δε διάβασες το πρόγραμμα; -Όχι. Μεγάλο βάρος αλλά και Τιμή αυτό το «Όχι» Πρωινό και φύγαμε. Για πού; Είναι δυνατόν να έρχεται κανείς στη Φλωρεντία και να μη μπει στη Galería Uffizi; Όσες φορές και να ρθει, είναι δυνατόν να μην μπει και ξαναμπεί; Να μη μπει γιατί; Για να σώσει 20 ευρώ; Είναι ακριβό λέει το εισιτήριο… - Κι η μπλούζα της Μπαρτσελόνα δεν είναι; Τρεις (3) πήρες πέρυσι, σε θυμάμαι… Είναι όλη η Ιταλική Τέχνη εδώ μέσα… Μποτιτσέλι, Τιτζιάνο, Λεονάρντο, Καραβάτζιο… - Είχαμε ξανάρθει λέει στη Φλωρεντία αλλά δε μας βάλαν μέσα … μας αμολήσανε… - Έλεγε στο πρόγραμμα που αγοράσατε ότι θα μπείτε και δε μπήκατε;
Καιρός είναι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας κι ως ταξιδιώτες. Μεγαλώσαμε πολύ πια για να παριστάνουμε τα μόνιμα θύματα, να φταίει πάντα κάποιος άλλος, ένα «κακό ταξιδιωτικό γραφείο» που δε με πήγε εδώ ούτε εκεί, ούτε μου έδειξε ετούτο ή εκείνο… Αν είπαν ψέματα, αυτό είναι άλλο, είναι εξαπάτηση, αλλιώς, ας σηκώσουμε το βάρος της επιλογής μας. Δεν υπάρχουν φτηνά και ακριβά ταξίδια. Ας ανοίξουμε το «κουτί» κι ας δούμε τί έχει το καθένα μέσα, είμαστε μεγάλα παιδιά πια… Ελάτε προχωρήστε, είναι κιτς να παριστάνουμε το θύμα, προχωρήστε… «Πορεία προς Galería Uffizi» λέγεται το πρώτο μέρος τής μέρας μας! Να η Santa Margarita… Κι αυτό εκεί είναι το Μουσείο - Palazzo Vecchio όπου εκτός των άλλων βρίσκεται και η νεκρική μάσκα του Δάντη. Να κι αυτό, να και κείνο, και τ’ άλλο… Κάθε γωνιά στη Φλωρεντία είναι ένας πίνακας… Φτάσαμε… Είναι μέσα στις λίγες του κόσμου η Galería Uffizi γι’ αυτό, η Melodrakma Universal δε δίστασε ούτε μια στιγμή να ρισκάρει την προπληρωμή κράτησης ώστε κατά το δυνατόν να αποφευχθούν ουρές, κι έκλεισε όσους ξεναγούς χρειάζονται - μιας και υπάρχει περιορισμός στον αριθμό των ατόμων του κάθε γκρουπ - ώστε όλοι όσοι το επιθυμούν να ξεναγηθούν με τον αρτιότερο τρόπο μέσα σ’ αυτή τη σπουδαία Πινακοθήκη. Στη Φλωρεντία δεν έρχεται κανείς για να το βάλει απλώς στο βιογραφικό του, απλά για να ’χει λίγο ελεύθερο χρόνο εκεί ώστε να μπορεί μετά να καυχιέται ότι πήγε κι ας πρόλαβε μόνο καφέ να πιει. Η Φλωρεντία είναι η Αναγέννηση!
Να, έρχεται ο Αξιωματικός Υπηρεσίας, κάτι ρωτάει…
- Ποιοι δε θα μπουν στη στα Galería Uffizi; (Σιωπή. Αυστηρά, απειλητικά.) Ξαναρωτώ… Ποιος δε θα μπει στα Uffizi;;;; Raus! Schnell... Να βγουν ένα βήμα μπροστά όσοι αποφάσισαν να μη μπουν. Δεν είναι κακό να πάρει κανείς την ευθύνη της αδιαφορίας του όταν φτάνει δυο βήματα από κορυφαίες στιγμές στην Ιστορία της Τέχνης… Raus!
Μπαίνουμε για ξενάγηση.
Buongiorno Venus. Καλημέρα Αφροδίτη. Buongiorno principessa. Κι όταν λέμε ξενάγηση εννοούμε ξενάγηση.
(2,5 ώρες αργότερα…)
Τέλος ξεναγήσεως. Adiós Diosa. Adiós principessa! Ναι, τώρα θα δώσουμε λίγο χρόνο για καφέ αλλά λίγο γιατί έχουμε γύρισμα σήμερα. Πού; Στο Arezzo! Ναι… Buengiorno principessa!!! Εκεί που γίναν τα γυρίσματα του «La Vita e Bella». Θέλω κάθε μέρα να κάνουμε κάτι ωραίο, κάτι που πέρασε απ’ τη ζωή μας κι άφησε μικρά ή μεγάλα σημάδια, μια ταινία, ένας πίνακας, ένας έρωτας, Η Μαλένα, Η Θάλασσα Μέσα μου, Η Ζωή των Άλλων, Η Ζωή είναι Ωραία…
(Στο λεωφορείο) Μουσική… Σήμερα θα μιλήσουμε περί…
Περί Τέχνης και άλλων «περιττών». Περιττών στη ζωή των άλλων όμως. Raus! Schnell...
Φτάσαμε στο Αρέτζο του «La Vita é Bella». Αλήθεια πόση δύναμη μπορεί ν’ αντλήσει ο άνθρωπος κι από πού ώστε να κατορθώσει να επιβιώσει μέσα στην κόλαση ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης;
Θέλω να κάνουμε ξενάγηση στα σημεία των πιο σημαντικών γυρισμάτων. Εδώ έχουμε ένα Quick Change, θέλω ρούχα του ’40, έχετε 5 λεπτά να μεταμορφωθείτε σε πρωταγωνιστές. Άλλα τόσα έχω εγώ να μετατρέψω τη Στιγμή σε Ταινία Μικρού Μήκους.
Ακολουθήστε με, πάμε στο Ιστορικό Κέντρο… Αυτή είναι Cartolibreria Orefice, το πραγματικό βιβλιοπωλείο του Μπενίνι στην ταινία. Πάμε και προς την Piazza del Duomo…πάμε κι απ’ το Palazzo della Provincia… πάμε και για φωτογράφιση εκεί που ο Guido ξεδίπλωσε χιλιόμετρα κόκκινο χαλί για να κατέβει τη σκάλα της Παραμυθίας La Principessa… Ναι, και χρόνο ελεύθερο θα έχουμε, tailor made είπαμε τα κάνουμε τα ταξίδια, δε θα τρέχουμε σα νευρωτικοί. Πάμε για ένα εσπρεσάκι στο Caffè dei Costanti; Ναι, της ταινίας κι αυτό, γύρισμα έχουμε… Με ιστορίες και παραμύθια φτάνουν τ’ απογεύματα, πήγε απόγευμα, πάμε, επιστρέφουμε στη Φλωρεντία. Ανεβείτε στο λεωφορείο να μετρήσω. Τί έχουμε την τελευταία ώρα;
Μουσική. Μου ’ταξες ταξίδι να με πας, όσο μακριά ο κόσμος φτάνει πού αλλού καρδιά μου να με πας, πήγα στον Παράδεισο και φτάνει…
Μουσική. Περί Έρωτος.
Ακούστε κι αυτό της Milva… Φτάσαμε…
Ελεύθερος χρόνος στην πόλη που μπορεί να κοιτάξει κατάματα οποιαδήποτε άλλη πόλη στον κόσμο.
Χρειαζόμαστε χρόνο ελεύθερο σ’ αυτή την πόλη, έστω κι απλά να περπατήσουμε κι ύστερα, έναν καφέ, κάποιος μπορεί να βρει μια γωνία και να φλερτάρει με τους περαστικούς και με το παρελθόν του, τότε που πραγματικά φλέρταρε τους πάντες και τα πάντα, χρόνος για ό,τι διψάει η ψυχή του καθενός. Μέχρι και ψώνια επιτρέπονται σήμερα. Μοναδική, μία και μοναδική ευκαιρία για ψώνια φτάνει να μην τα δω, μια ζακέτα, ένα καλό μεταξωτό φουλάρ ριγμένο πάνω στις σακούλες, να μην τα δω, να είναι κάπως καμουφλαρισμένα αν συναντηθούμε τυχαία στο δρόμο κι αύριο χωμένα βαθιά στη βαλίτζα.
Τους ζυγούς λύσαμε!!!
Δείτε εκεί που στέκεται τώρα αυτό το ηλικιωμένο ζευγάρι, ναι, η κυρία με τη γυρτή πλάτη κι ο κύριος με το τρεμάμενο μπαστούνι. Το δρομάκι πίσω απ’ αυτούς έχει πολλά εστιατόρια. Βάλτε σημάδι τους δυο ηλικιωμένους, εκεί θα βρίσκονται ακόμα, με τα χρόνια η κίνηση γίνεται μέσα μας, λιγοστεύει η περιττή μετακίνηση, κίνηση μόνο και μέσα μας… Το ηλικιωμένο ζευγάρι θα είναι εκεί, σα μνημείο να μας δείξει το δρόμο προς όσα θα έρθουν και στη δική μας ζωή.
Ελεύθεροι τώρα. Βράδυ ελεύθερο στη Φλωρεντία για ό,τι ονειρεύτηκε ο καθένας. Όποιος προλάβει ας κλείσει ραντεβού, δείπνο ρομαντικό με τόσες και τόσες ενδιαφέρουσες γυναίκες που γνωρίσαμε ως τώρα, ραντεβού με τη Malena, τη Lucia, την Arice, τη Rita, τη Julieta, τη Γκόλφω, τη Nicoleta, την Principessa, την Alaitz…
Καληνύχτα Malena, καληνύχτα Lucia, καληνύχτα Arice,  Rita,  Julieta, Γκόλφω,  Nicoleta,  Principessa,  Alaitz…
Καληνύχτα Αφροδίτη, καληνύχτα Μποτιτσέλι… Σας κάλεσα όλους μαζί εδώ σήμερα για να σας ζητήσω μια μεγάλη χάρη. Θέλω  να πάρει ο καθένας από σας μερικά άτομα του γκρουπ απ’ το χέρι και να τα κάνει να χαθούν μες στην πόλη. Φροντίστε μόνο, όσο θα χάνονται, τόσο να βρίσκουν... Στη Φλωρεντία είμαστε, όλο και κάτι θα βρει ο καθένας φτάνει ν' αφεθεί να χαθεί, η Ζωή είναι Ωραία...
Καληνύχτα κι ευχαριστώ και για το σημερινό γύρισμα.
Υ.Γ: Στις 20 Αυγούστου του 1940, ο Τρότσκυ, κοιτάζοντας τη γυναίκα του απ’ το μπαλκόνι λίγο πριν τον δολοφονήσουν αναφώνησε… «Παρά τα όσα… η ζωή είναι ωραία!» Από κει εμπνεύστηκε ο Μπενίνι τον τίτλο της ταινίας που «γυρίσαμε» σήμερα.
4

4η ΜΕΡΑ: ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ-ΣΑΝ ΤΖΙΜΙΝΙΑΝΟ-ΣΙΕΝΑ

Καλημέρα Malena, καλημέρα Lucia, καλημέρα Arice, Rita, Julieta, Γκόλφω, Nicoleta, Principessa, Alaitz, Alba… Καλημέρα Αφροδίτη, καλημέρα Μποτιτσέλι, και σε σένα Μοντεβέρντι καλημέρα, δώσε χαιρετίσματα στη Δάφνη και να της πεις πως κάθε Μεταμόρφωση αν δεν ξεκινάει απ’ τη Μέσα Αγωνία, Όπερα δε φτιάχνεται, καλημέρα Οβίδιε, καλημέρα Μικελάτζελο…  
Αφύπνιση. Πρωινό. Φορτώνουμε βαλίτζες και φύγαμε για…
Φύγαμε προς κάτι που πραγματικά το αξίζετε. Αξίζετε να γνωρίζετε την πραγματική Τοσκάνη!!!!
Φύγαμε… Μουσική!!!! Περί Έρωτος. Φτάσαμε. Κοιτάξτε τη από μακριά… Μισό λεπτό… κόψε ταχύτητα οδηγέ… περίμενε ν’ ανοίξω και την ένταση της μουσικής… Κοιτάξτε τη… Αυτή είναι η Σιένα! Εδώ θα κοιμηθούμε δυο νύχτες…
Είναι περίπου 11:00 το πρωί, ανηφορίζουμε προς την περίφημη πόλη… Ξενάγηση παντού!
Ναι, αυτή είναι η Piazza del Campo, εδώ γίνονται κάθε χρόνο οι θρυλικές Μεσαιωνικές Ιπποδρομίες…το περίφημο Palio, πάμε κι από δω, προς το Ντουόμο…πάμε κι από δω πάμε κι από κει…Ξενάγηση παντού στη Σιένα!
Χρόνος για φαγητό.
Είναι μεσημέρι, αργά… προς απόγευμα. Όλοι χρειάζονται λίγο χρόνο, ανάμεσα από Κόλαση και παράδεισο το Καθαρτήριο-Ξενοδοχείο. Πάμε στο ξενοδοχείο. Όλοι χρειάζονται λίγο χρόνο, ανάμεσα σε κρεβάτι και καθρέφτη ο χρόνος ετούτος.
Ραντεβού σε 2-3 ώρες στο λόμπυ. Η Melodrakma ετοίμασε κάτι σπουδαίο απόψε.
Πρόθεση της σημερινής μέρας είναι να γαληνέψουμε απ’ την ομορφιά. Παντού ομορφιά. Το πρωί στη Φλωρεντία, μετά στη Σιένα και τώρα… Μετά τη σιέστα απογευματινή εκδρομή στο Σαν Τζιμινιάνο.
Φύγαμε… Πάμε να περπατήσουμε σ’ ένα απ’ τα ωραιότερα χωριά τής Ευρώπης. Πάμε για ξενάγηση στο Σαν Τζιμινιάνο…
Φτάσαμε…
Καφέ μετά είπαμε, περιμένετε… Πρώτα θέλω ν’ ανακαλύψουμε τί έκανε ο Δάντης σε τούτο εδώ το χωριό κι ήρθε άρον άρον εκείνη την Άνοιξη…
Τώρα στρίψτε από δω, αριστερά… θέλω να σας συστήσω ένα καλό φίλο Πάπα που πάνω κι απ’ το Θεό αγάπησε το κρασί του Σαν Τζιμινιάνο…
Κυρίες και Κύριοι ο Πάπας… μυστικό τ’ όνομα του ως την ώρα των συστάσεων! Ελεύθεροι για καφέ. Θυμάται κανείς τί ώρα είπαμε θα φύγουμε;;; Μπράβο, με τόσο που ήπιαμε όλες αυτές τις μέρες είναι αλκοτέστ κι η πιο απλή ερώτηση. Ραντεβού την ώρα που μόλις ακούσατε στην Piazza della Cisterna. (Κάποια ώρα αργότερα στο λεωφορείο.) Είμαστε όλοι!!! Andiamo. Μουσική…
Ομορφιά παντού, μουσική και Ομορφιά, να ξέχάσουμε για λίγο όσα μας τρώνε, όλοι έχουμε κάτι που μας τρώει, σήμερα όμως είμαστε εδώ κι είναι ωραία.
Βραδιάζει… Η νύχτα αυτή πρέπει να μπει στο περίφημο μπορντό βελούδινο κουτάκι όπου φυλάμε τα διαμάντια των Στιγμών.
Η Αριστοκρατία τής Τοσκάνης, οι βαρόνοι τής Μόδας της Ιταλίας ολόκληρης θέλω να θαμπωθούν απόψε μόλις δουν το λαμπερό και κομψό σας ντύσιμο! Απόψε θέλω Star Quality, να λάμπουμε!
Γι' απόψε η Melodrakma φρόντισε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ώστε να βιώσουμε μια πραγματικά μαγική βραδιά. Δείπνο – Γκαλά σε τόπο μαγικό…
Κοιτάξτε γύρω μας, πράσινα αμπέλια, αχτίδες χρυσές κι ένας κόκκινος ήλιος πάνω στο αγρόχτημα… Ναι, σ’ αυτό το Κτήμα πάμε, κι αυτά τ’ αμπέλια ήταν ένα Φέουδο κάποτε αλλά η Φεουδαρχία πέθανε.
Αλήθεια πέθανε;
Αμπέλια και ήλιος από τότε, τότε που ο Μοντεβέρντι θα γράψει την πρώτη Όπερα, αμπέλια και μουσική, χωράφια και τραγούδια, μ’ ένα ποτήρι στο χέρι, κι άλλο ποτήρι, και τρίτο κρασί μιας γης που δίκαια καυχιέται για ό,τι προσφέρει στον ήλιο, εις υγείαν όλων όσων μας αγάπησαν και τους προδώσαμε, είναι κι αυτή μια Συγνώμη, μια κάθαρση, εις υγείαν κι ακολουθείστε με, πάμε για δείπνο… Αυτό σκέφτηκα ότι έχει νόημα προς το τέλος του ταξιδιού, τούτη η βραδιά είναι αφιερωμένη σε όποιον διψάει για teilor made στιγμές στα ταξίδια του. Στην Τοσκάνη είμαστε σκέφτηκα, στ’ αμπέλια της και στα κάστρα της να πάμε, και στ’ αγροκτήματά της, περάστε, καθήστε, εδώ θα φάμε απόψε, έψαξα πολύ γιατί το αξίζατε, σ’ ολόκληρη την Τοσκάνη, αυτό είναι το σημείο με την ωραιότερη θέα! Εδώ γεννήθηκε κάποτε η Όπερα… Μία-μία οι ηρωίδες του Λυρικού Θεάτρου ξεπροβάλουν ανάμεσα στ’ αμπέλια και τους Ουρανοξύστες, αμπέλια και Ουρανοξύστες αποχαιρετούν τον Μεσαίωνα και η Αναγέννηση μέσα έξω μας…
Σςςςςς ομορφιά…
Θα φάμε και θα πιούμε κοιτάζοντας έναν πίνακa! Ναι, συμφωνήσαμε να σεβαστούμε το χρόνο και τα χρήματα που διαθέτουμε σε ταξίδι. Συμφωνήσαμε πως καμιά φορά από 5-6 μέρες εξαρτάται η χρονιά μας ολόκληρη, το να τη βγάλουμε και φέτος χωρίς αντικαταθλιπτικά… Με απόλυτη εμπιστοσύνη μού αναθέσατε να φροντίζω κάθε χρόνο τις λίγες μέρες που θα θρέφουν τις πολλές, είναι σπουδαίο δώρο αυτό που μου κάνατε, δε θα το απωλέσω…
Φτάσαμε… Αυτός είναι ο ιδανικότερος λόφος για να κοιτάζει κανείς το Μανχάταν του Μεσαίωνα πίνοντας κρασί και δοκιμάζοντας τον κόπο των χεριών κάποιας Λουτσίας και της μικρής της αδερφής, τής Αναλίζας. Δείπνο με θέα το Σαν Τζιμινιάνο!!! Όπως ακριβώς σε άλλο μας ταξίδι, στους Θαλασσοπόρους και Κονκισταδόρες, εντοπίσαμε το ιδανικό σημείο απέναντι στο θρυλικό Τολέδο και δειπνήσαμε, αυτό ήθελα και εδώ…
Saluti! Φέρε κι άλλο κρασί! Κι άλλο… Κι άλλο… Κι άλλο… Ελάτε… φωτογραφία όλοι μαζί!!!! Στην υγειά μας. Κι άλλο κρασί, κι άλλο…
Κλείστε τα μάτια τώρα, δείτε ποιοι μας περιμένουν… Ναι… η Norma είναι αυτή που προσεύχεται στο Φεγγάρι των Προδομένων, νά και η Manon Lescaut, έχει μένει Sola Perduta Abbandonata… No voglio morire, no voglio morire… η Madame Butterfly  γυαλίζει το σπαθί με κρασί και sake, η Mimi αφήνει τη μποέμικη ζωή για να ρθει μαζί μας μια βραδιά στον Παράδεισο της Κολάσεως, η Πριγκίπισσα Turandot αποκαλύπτει το όνομα του αιώνιου εραστή της, η Carmen κάνει έρωτα μπροστά στα μάτια μας με την Ελευθερία και την Απόφασή να είναι ο εαυτός της, η Violetta Valéry ξεριζώνει την καρδιά της κραυγάζοντας «Ama me Alfredo», η Maddalena τραγουδάει στον ποιητή Andrea Chénier, η Tosca στο ζωγράφο Mario Cavaradossi,  η Lauretta ψιθυρίζει «O Mio Babbino Caro» και μεις, παρά τα όσα του καθενός, μαζί τους υψώνουμε το ποτήρι στη χαρά της ζωής.
La vita é Bella! Καληνύχτα. Επιστροφή και διανυκτέρευση στη Σιένα. Καληνύχτα κι ευχαριστώ.
5

5η ΜΕΡΑ: ΣΙΕΝΑ-ΜΟΝΤΑΛΤΣΙΝΟ-ΜΟΝΤΕΠΟΥΛΤΣΙΑΝΟ-ΣΙΕΝΑ

Έφτασα ως τα έσχατα πατώματα της Κολάσεως τί άλλο θες έρωτα της ζωής μου; Θα γράψω ένα ποίημα για σένα, κι ένα έργο θεατρικό να μιλάει για όσα δεν είπαμε, θα συνθέσω και μια όπερα, τώρα πια ξέρουμε, το λυρικό θέατρο δεν είναι για σνομπ πλουσίους, τη βρήκαμε μέσα μας την όπερα, βρήκαμε εμάς μέσα της, κάθε άρια μια ζωή ολόκληρη που έχει κάτι κι απ’ τη δική μας.  
Norma, δως μου το χέρι και πάμε μαζί στη φωτιά, Manon ούτε εγώ θέλω να πεθάνω γι’ αυτό πάω στη φωτιά με τη Νόρμα, για λίγη Αθανασία… Madame Butterfly, σας έφερα το τελευταίο σας τσάι, Mimi, Πριγκίπισσα Turandot, Carmen, Violetta,Tosca Maddalena, Lauretta, ούτε που φαντάστηκα ποτέ πως οι ζωές μας μοιάζαν τόσο… Και πρόδωσα και προδόθηκα, απ’ όλα έκανα, όσο μπόρεσα, έφερα αντίσταση στην Πτώση μου αλλά ας μη γελιόμαστε αγάπη μου, αυτή είναι η Μοίρα του ανθρώπου, τ’ Αστέρια να στέκονται πάντα πιο ψηλά απ’ αυτόν.   
Μαρία, κάθε άρια που προσέφερες στο Σύμπαν έγινε μήνυμα προσωπικό στον τηλεφωνητή μου, κάθε μήνυμα ένας μυστικός κωδικός να καταλάβω εμένα. Μαρία, επίτρεψέ μου να σου φιλήσω το χέρι. Ποιος είμαι; Ένας υπηρέτης. Πριν κάποια χρόνια έκανα τη θητεία μου στην Κόλαση, ήμουν σερβιτόρος σε μια βυθισμένη θαλαμηγό που απ’ έξω είχε πάντα τον ίδιο ζητιάνο: ήταν ο Αρίστος… 
Ξυπνήσαμε όλοι με όρεξη για κρασί. Απ’ τις 8:00 το πρωί σκεφτόμαστε το κρασί. Απ’ τις 7:00 το σώμα ζητάει κρασί. Σβήνουμε τον πόθο με καφέ. Κανονικά δεν πρέπει να πιούμε όλη μέρα σήμερα αλλά...
Αφύπνιση. Πρωινό. Προ-θλίψη. Προ-αλκοολικό στάδιο. Προτελευταία μέρα.
Μέρα υπόδειγμα κομψότητας η σημερινή. MONTALCINO, MONTEPULCIANO, SIENA
Να πάρουμε τα πράματα απ’ την αρχή, χτυπάει το τηλέφωνο, αφύπνιση, πρωινό κι αφού νικήσουμε την έντονη επιθυμία μας για κρασί, κατεβαίνουμε για πρωινό κι αναχώρηση για άλλο ένα χωριό-σκηνικό: Montalcino.
Μουσική.
Κοιτάξτε απ’ το παράθυρο… Σ’ αυτή την Κοιλάδα κάποτε… Όχι, δε μοιάζει με τις Θερμοπύλες κι όμως…
Θέμα μας σήμερα η Προδοσία. Όλη μέρα Προδοσία! Ποιητή, μίλησέ μας για κείνη την ημέρα, τη μέρα που μπροστά στα ίδια σου τα μάτια προδόθηκε η πατρίδα σου, κι έπεσε η Φλωρεντία και συ μαζί της…
Πες μας ποιητή, ποια προδοσία πονάει πιο πολύ: Της πατρίδας ή η άλλη, η μικρή-μεγάλη, η προσωπική; Πες μας Δάντη, μια απιστία μπορεί να τα βάλει με τις Θερμοπύλες μέσα μας;
Φτάσαμε στο Montalcino.
Απελθέτω απ΄ εμού το ποτήριον τούτο… Κυριολεκτικά… Θέλω να τα σκεφτούμε όλα με καθαρό μυαλό, στάλα αλκοόλ, μόνο καφέ εδώ, απελθέτω…
ΟΧΙ!!!!!
Αλλαγή πλεύσης τής «θεραπείας». Ας γίνει το θέλημα της ομοιοπαθητικής. Πότε άραγε θα επιστρέψουμε σε τούτο το μαγικό χωριό της Τοσκάνης που βγάζει καταπληκτικό δικό του κρασί; Φέρε 20 μπουκάλια Brunello di Montalcino per favore!!!!
Εις υγείαν!
Ξέρω, δε σας νοιάζει καθόλου τώρα το χωριό, Viva il Brunello di Montalcino όμως… νά το Κάστρο, νά και το Δημαρχείο κι ο Καθεδρικός… να και η “Enoteca La Fortezza”, να η Μαλένα περνάει μπροστά μας, ήρθε με τα τακούνια της απ’ την Ορτυγία ως εδώ… ευχαριστούμε Brunello di Montalcino, κάνεις θαύματα!
Σε όποια κατάσταση κι αν είναι ο καθένας, μαζεύει τη χαρά του και στο πούλμαν.
Μουσική.
Να βγουν οι προδομένοι στο διάδρομο. Όχι, αλλαγή πλεύσης της θεραπείας. Να βγουν οι προδότες πρώτα. Ποιος δεν είναι και τα δυο; Και προδότης και προδομένος;
Μουσική.
Φύγαμε για το περίφημο Montepulciano!
Αυτό είναι η Τοσκάνη, τα χωριά της, η φύση της, η αρχοντιά της απλότητας… Μόνο καφέ στο Montepulciano…
Απελθέτω…   ΟΧΙ!!!!! Αλλαγή πλεύσης τής «θεραπείας». Ας γίνει το θέλημα της καρδιάς…
Ασφαλώς κι έχει δικό του κρασί το Montepulciano! Πάμε κατ’ ευθείαν στην Piazza Grande!
20 μπουκάλια Nobile di Montepulciano per favore!!!!!!! Viva il Nobile di Montepulciano!!!!!!!!!!!!!!! Viva!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Κοιτάξτε ποια ήρθε… Η Σοφία Λώρεν! Έλα Σοφία, έλα στην παρέα μας, αν δεν έχεις που να πας απόψε σε παίρνουμε μετά με το λεωφορείο στη Σιένα…
Viva il Nobile di Montepulciano κάνεις θαύματα και συ!!!!!!!!!!!!!!!΄
  • Έφυγε η Σοφία;
  • Ήρθε η Κλαούντια μ’ ένα καμπριολέ και την πήρε.
  • Η Καρντινάλε;
  • Ποια άλλη;
  • Είπαν προς τα πού θα πάνε;
Ελάτε, πάμε, όποιος και όσο μπορεί, πάμε μια βόλτα στο χωριό κι ύστερα αναχωρούμε… Ανεβείτε στο λεωφορείο…
Μουσική. Περί Έρωτος. (Έρωτας 6ος) Πού πάμε;
Στην Αντηνόρα… Είναι στο μυαλό του Ποιητή η Αντηνόρα, το πιο κρύο χωριό του μυαλού, μια τεράστια κωμόπολη, σχεδόν μεγαλούπολη τη λες πια την Αντηνόρα… Ανοίξτε το Χάρτη να σας τη δείξω, βρίσκεται κάτω-κάτω, στην Κόλαση, φλερτάρει πάντα το μυαλό με την Κόλαση,  κλείστε τα μάτια, κοιτάξτε…  νιώστε  το κρύο που κάνει στην Αντηνόρα, είναι από πάγο φτιαγμένη η καρδιά του προδότη γι’ αυτό… στην χώρα αυτή ζουν μόνο προδότες, οι προδότες της Ιστορίας και της Ποίησης, πάμε, τώρα που θωρακιστήκαμε με κρασί πάμε να δούμε ποιος μας μοιάζει… Κατεβείτε, κάτω-κάτω, σκαλί-σκαλί… καλως ήρθατε στην Κόλαση… να ο Μπόκα ντελί Αμπάτι, εκείνος που τσουγγρίζει το ποτήρι του με τον Εφιάλτη… Να κι ο Τάσος της Γκόλφως σε ρομαντικό δείπνο με τον Chris Wilton, τον κατά κόσμον Jonathan Rhys-Meyers, εκείνον τον ελεεινό απ’ το Mach Point του  Woody Allen… Κι αυτός εκεί ο ζητιάνος;;;; Είναι ο Ωνάσης;;; Ο Ωνάσης ζητιανεύει...
Σςςς... ποια φωνή ακούγεται πίσω απ' αυτή την πόρτα; Άνοιξε… Ο Μουσολίνι… Θε μου, αυτή μάλιστα, είναι Κόλαση με τα όλα της!
Φτάσαμε. Στη Σιένα, στο ξενοδοχείο μας.
Πάμε για λίγο στο ξενοδοχείο, γρήγορα στη μπανιέρα… Το χρειαζόμαστε όλοι ένα μπάνιο μετά από τόσο κρασί, στο μπάνιο γρήγορα κι η Σοφία Λώρεν να φέρει την πετσέτα… Ναι, και τον μπάτλερ των κοριτσιών για μια μέρα τον κάνει ο Μαστρογιάνι, αυτός φέρνει το μπουρνουζ στα κορίτσια…
Τελευταία βραδιά απόψε. Ραντεβού την ώρα που είπαμε στη ρεσεψιόν. Θα βγούμε για το καθιερωμένο μας by night στη Σιένα…
Άλλη τη μέρα άλλη τη νύχτα μια πόλη, όπως ακριβώς μερικοί άνθρωποι. Λες κι είναι άλλη κι η Piazza del Campo, άλλη η Duomo, άλλοι εντελώς μερικοί από μας…
Πάμε προς το Duomo γιατί εκεί έκανα ραντεβού με κάτι ντόπιους φίλους. Χρόνια κανονίζω αυτή τη συνάντηση. Θα έρθει κι ο Πάπας Μαρτίνος! Του ζήτησα να μας μιλήσει περί αλκοόλ… Απόψε η βραδιά είναι αφιερωμένη στην κλίση μας προς κάθε τι που μπορεί να καλύψει ολόκληρη τη γκάμα της υπάρξεως μας: απ’ το να μας κάνει απόλυτα ευτυχισμένους ως να μας καταστρέψει εντελώς. Αυτό είναι το θέμα μας σήμερα, η Γοητεία που ασκεί πάνω μας ο κίνδυνος, η επαφή με τα όριά μας…
Περάστε στο Καθαρτήριο κι έρχομαι… Ξεντυθείτε απ’ τη μέση και πάνω, θέλω ν’ ακούσω την καρδιά να μιλάει για τον Πόθο που έμεινε ανεκπλήρωτος από φόβο. Κι ο Ποιητής, κι αυτός θέλει ν' ακούσει όλα όσα δεν τολμήσατε, ξεντυθείτε…
Dante, δικοί σου...
Μόλις ο Ποιητής ακούσει και τον τελευταίο, είστε ελεύθεροι για δείπνο. Απόψε, το τελευταίο Δείπνο να το αφιερώσετε ο καθένας σ’ όποιον αγαπάει. Κι όσοι έχουν σύντροφο ας εκτιμήσουν την αγκαλιά που περιμένει δίπλα τους. Κι όσοι είναι εδώ με φίλο, λίγο αυτό δεν είναι. Κι όσοι ξεκίνησαν αυτό το ταξίδι μόνοι, σίγουρα έκαναν φίλους εδώ, αυτό είναι η Melodrakma, Χωροχρόνος Συνάντησης Ωραίων Ανθρώπων.
Μισό λεπτό… Μ’ όποιον κι αν φάει ο καθένας απόψε, ένα απ’ τα θέματα που θα ‘θελα να συζητήσετε γιατί θα εξεταστείτε αύριο είναι: το Ψέμα!
Ετοιμάστε ένα ψέμα ο καθένας, ένα ελεεινό ψέμα, το ελεεινότερο που είπατε κάποτε και που στην αρχή δε σας άφηνε να κοιμηθείτε μην και σας ανακαλύψουν αλλά ύστερα το συνηθίσατε και το πιστέψατε και το ζήσατε και σχεδόν έγινε αλήθεια κι έτσι ο ψεύτης μοιάζει τώρα προφήτης…
Ένα νόμισμα η ζωή μας που πετάχτηκε πάνω κάποτε κι ακόμα πέφτει… Βάλτε κι άλλο κρασί και κάποιος ν’ ανοίξει την πόρτα, δεν ακούτε που χτυπάει; Καλώς τον!!! Έλα να σ’ αγκαλιάσω… Ήσουν εκεί πάντα, δάσκαλος στα δύσκολα πάντα… Λοιπόν, φορέστε τώρα τις μπλούζες και τα πουκάμισά σας και γονατίστε... Αυτός θα σας εξομολογήσει σήμερα. Ποιος είναι αυτός; Κανείς δεν τον αναγνωρίζει; ΚΑΝΕΙΣ;;;;;;;;
Φέρε κι άλλο κρασί…
6

6η ΜΕΡΑ: ΣΙΕΝΑ-ΠΕΡΟΥΤΖΙΑ-ΑΣΙΖΗ-ΡΩΜΗ

Ποιος ήταν αυτός χθες βράδυ;  
Η Σκηνή της αναγνώρισης έγινε χθες τα ξημερώματα κι έτσι αναγκαστήκαμε να τα πάρουμε όλα απ’ τη αρχή. Ο Πινόκιο ανέβηκε στο βήμα και μίλησε για το Ψέμα. Για όλα τα ψέματα που είπαμε στον καθρέφτη. Είμαστε άσχημοι χωρίς ψέματα.
Lasciate ogne speranza voi ch’ intrate
Αφήστε κάθε ελπίδα, εσείς που μπαίνετε (η επιγραφή στην είσοδο της κολάσεως, από τη «Θεία Κωμωδία»)
Αφύπνιση. Με δυσκολία. Σηκωθείτε. Ξεκινάει μια σπουδαία μέρα. Η τελευταία του ταξιδιού. Φτάσαμε στο τέλος. Σκεφτείτε πόσα πράματα έμειναν στη μέση, χωρίς να γνωρίσουν τέλος ποτέ. Κι ούτε καν το λες τέλος αυτό, μια σκάλα είναι, σπιράλ το ταξίδι, μάς ανεβάζει ως τ’ αστέρια για μια σέλφι και πίσω πάλι στην πατρίδα μας την Κόλαση.
Φορτώνουμε βαλίτζες. Τελικός προορισμός για σήμερα το αεροδρόμιο Φιουμιτσίνο της Ρώμης αλλά πριν… Ανεβείτε στο λεωφορείο, πρώτα θα πάμε εκεί που πρωτοεκδόθηκε η «Θεία Κωμωδία» στην Ούμπρια! Είναι σπουδαίο γεγονός η έκδοση του κόπου ενός μυαλού, η Περιπλάνηση της Ψυχής του, η Περιπλάνηση της Ψυχής του Δάντη πέρασε στο χαρτί κι από κει στο μπουκάλι-Χρόνο για να επιπλεύσει απ’ αυτόν ως εμάς. Μνημείο Μέγα η Ποίηση, γιορτάζεται στην Ούμπρια κάθε Απρίλιο με φεστιβάλ, γιορτάζουν που πριν  547 χρόνια η Ομορφιά του Μυαλού πέρασε στο χαρτί. Έξι μέρες τώρα, φτάσαμε ως τα έσχατα πατώματα της Κολάσεως αλλά  σήμερα, με τη βοήθεια μιας Βεατρίκης, σήμερα θα ανεβούμε στα ουράνια του Παραδείσου.
Μουσική. Περί Έρωτος.Έρωτας και Ουρανός!
Φτάσαμε στην Περούτζια. Νά ένα ακόμη κόσμημα! Όχι, δεν τέλειωσε το ταξίδι, είναι σπιράλ είπαμε όλα εδώ και ζωή και ταξίδι γίνονται ανάμνηση δεν τελειώνουν, σπιράλ, θέλω ν’ ανέβουμε ψηλά, όσο πιο ψηλά γίνεται, μπείτε στο εναέριο μετρό!
Τί; Ναι, σα τη Γιουροντίζνευ που δεν πήγαμε παιδιά γιατί είμαστε μεγαλύτεροί της, ανεβείτε, ετούτο το τρενάκι πετάει, μαγικά, πετάει-πετάει το τρενάκι… Λατινοαμερικάνικος μαγικός ρεαλισμός στην καρδιά της Ιταλίας, σαν ήρωες του Μαρκ Σιαγκάλ φτάσαμε πετώντας στο κέντρο τής Περούτζια.
Άλλο ένα κόσμημα! Πολύτιμα πετράδια, παλάτια κι εκκλησίες και το περίφημο Πανεπιστήμιο και το έξοχο Υδραγωγείο στη via dell’ Acquedotto.
Κρασί; Όχι, νερό καλύτερα! Τί έχουμε σήμερα πρώτη ώρα; Ασφαλώς κι έχουμε μάθημα σήμερα, το ταξίδι δεν τέλειωσε, ανοίξτε τα βιβλία σας στην τελευταία σελίδα. Πρώτα θα ανεβούμε στον Ουρανό της Σελήνης, άλλος της Γης ο Ουρανός κι άλλος της Σελήνης, το Μυαλό είναι θεός, δημιουργεί όσους ουρανούς θέλει, πάμε, πετάμε, θα συναντήσουμε εκεί τις ψυχές αυτών που εν ζωή δεν τήρησαν τους όρκους τους, γι’ αυτό και οι ανθρώπινες μορφές τους είναι διαφανείς, μοιάζουν σαν αντανάκλαση σε καθαρό γυαλί, σα να αιωρούνται πάνω από κρυστάλλινα νερά. Κοιτάξτε, μια ανθρώπινη διαφάνεια που πλησιάζει τον Ποιητή...
Ποια είναι;
Κανείς δεν αναγνώρισε την Πικάρντα Ντονάτι; Κανείς δεν αναγνώρισε αυτή την καλόγρια... Όχι, αυτή δεν άγιασε, ιδέα δεν έχω πως αγιάζει κανείς αλλά…
Αγία Κλάρα της Ασίζης, πες μας, είναι τελικά εύκολο ν’ αγιάσεις; Τί χρειάζεται; Θυσία ή Τύχη; Να πέσει η φήμη και ο βίος σου στα χέρια Πάπα που κάτι χρειάζεται από σένα; Αγία Κλάρα της Ασίζης βοήθησέ μας να φτάσουμε στην Ασίζη Άγιε Φραγκίσκε της Ασίζης, τελευταία μέρα σήμερα, βοήθησέ μας να φτάσουμε κοντάσου, στην Ασίζη.
Μας βοήθησε. Άφιξη.
Επίσκεψη-Ξενάγηση παντού στην Ασίζη κι ύστερα...
Περί Πίστεως και Κολάσεως. Την Πίστη σε όλα τα επίπεδα, απ’ την Πίστη-Βαρίδιο του άρρωστου θρησκόληπτου ως εκείνη που σε κάνει να επιβιώσεις μέσα στην κόλαση ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης.
Αγία Κλάρα, Άγιε Φραγκίσκε, χρειαζόμαστε κρασί, κοινωνήστε μας. Χρόνος ελεύθερος για κρασί και φαγητό. Το Τελευταίο Γεύμα.
Ποιος θα κάνει την προσευχή πριν το φαγητό; Αγία Κλάρα της Ασίζης, Άγιε Φραγκίσκε της Ασίζης, Άγιε Αντώνιε της Πάδουας, Αγία Τερέσα της Άβιλας, Άγιοι κι Εμείς οι Πάντες Άγιοι Πάντες, κοιτάξτε μας, μεταξύ Αγίων είμαστε,  μιλήστε μας ειλικρινά για κείνη την περίοδο, τότε που ο ποιητής έγινε μοναχός…ή δεν έγινε; Το φόρεσε το ράσο ναι ή όχι;
Ναι, ναι Αγία Κλάρα, ο Δάντης φλερτάρισε με τον μοναχικό βίο δεν το ’ξερες; Βλέπεις που ούτε οι Άγιοι τα ξέρετε όλα;
Όλα τα κάνουν οι ποιητές όσο ζουν. Και μοναχός, και σύντροφος γυναίκας που δεν αγάπησε, και πατέρας και γιος και σύμμαχος και εχθρός μα πάνω απ’ όλα ένας άνθρωπος που δεν κράτησε ποτέ και σε τίποτα ουδέτερη στάση: ποιητής δηλαδή.
Αφήστε τα κινητά. Υψώστε τα ποτήρια. Ποιος θα κάνει την πρόποση;
Στην Υγεία και στην Ποίηση. Στην Κριτική μας Σκέψη και στην Τύχη. Ένα νόμισμα η ζωή μας στον αέρα κι ευτυχώς ακόμα πέφτει. Είμαστε στο Παράδεισο τώρα.
-Ποιητή, πες μας κάτι τελευταίο να πάρουμε μαζί μας.
-Οι πιο καυτές θέσεις στην κόλαση είναι κρατημένες γι’ αυτούς που, σε καιρούς μεγάλης ηθικής κρίσης, διατηρούν ουδέτερη στάση!
Σ’ ευχαριστούμε Ποιητή. Θα το σκεφτούμε αυτό, θα το σκεφτόμαστε πάντα γιατί πάντα σε καιρούς μεγάλης ηθικής κρίσης ζούμε. Adio Κόλαση Adio Καθαρτήριο Adio Παράδεισε.
Φεύγουμε, επιστρέφουμε στη ζωή μας. Αυτή που μπόρεσε ο καθένας, αυτή ζει, κι ας λέει καμιά φορά κανένα ψέμα πως ζει αυτή που πόθησε. Αυτή που μπόρεσε ζει αλλά είμαστε άσχημοι χωρίς ψέματα.
Αναχώρηση για τη Ρώμη.
Βγαίνω για τελευταία φορά. Προς Συλλέκτες Στιγμών Τελευταία Λεωφορείου Επιστολή: «Η ΘΕΙΑ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΜΑΣ» Περί Εγκλημάτων. Περί αντικατάστασης δηλαδή της Μεταφυσικής μας Αγωνίας με λίγη θρησκειούλα.
Άφιξη στο αεροδρόμιο της Ρώμης. Εκεί, μπροστά στο γκισέ της Alitalia μας περιμένει ο σοβαρότερος ίσως των Αυτοκρατόρων, ο Μάρκος Αυρήλιος κρατάει μια πινακίδα που γράφει:
«Κάτι σαν ποτάμι από γεγονότα και νεροσυρμή είναι ο χρόνος∙ κάθε πράγμα, μόλις πάει να φανεί, έχει κιόλας φύγει, κι αμέσως παίρνει τη θέση του κάτι άλλο, που κι αυτό πάλι θα παρασυρθεί.»
Καλό Ταξίδι.
Σας ευχαριστώ.
Γ.Λ

Tour Location

ΤΟΣΚΑΝΗ-ΕΜΙΛΙΑ ΡΟΜΑΝΑ-ΟΥΜΠΡΙΑ

  • ΜΑΝΩΛΗ ΜΑΡΙΑ
    24 March, 2018 at 6:30 am

    Κσλημερα σας
    Παρακαλώ πολύ θα ήθελα να δηλώσω τη συμμετοχή μου στο ταξίδι «Στα δόντια του Δάντη» για την πρώτη περίοδο
    21-27 Ιουνίου
    Σε μονόκλινο δωμάτιο
    Ευχαριστω πολύ !!

  • TSITSOPOULOU EVAGGELIA
    14 April, 2018 at 8:47 am

    Είμαστε κι εμείς 2 παλιές και…σθεναρες υποστηρικτριες σου Γιάννη!Μας ενδιαφέρει η αναχώρηση του Αυγούστου.Ποτε θα βγει πρόγραμμα και τιμη; Λία και Ειρηνη

    • giannis
      25 April, 2018 at 12:31 pm

      Γεια σας κορίτσια κι ευχαριστώ για όλα τα καλά! Το αργότερο ως τα μέσα Μαίου θα έχουν ανακοινωθεί όλα τα σχετικά με την Τοσκάνη. Καλή αντάμωση.

      Γ.

  • Σωτηρια Γιαννουλη
    14 May, 2018 at 12:53 pm

    Παρακαλω την τιμη

  • Ευγενια
    8 September, 2018 at 1:18 pm

    Γυρισα προχθες απο την Τοσκανη. Υπεροχο ταξιδι . Τα ειχε ολα. Οργανωμενο με αγαπη απο τον μεγαλο μαεστρο Γιαννη και τους συνεργατες του. Δεν ηταν εκπληξη αφου ξαναταξιδεψα μαζι τους απλως επιβεβαιωση της αξια ς τους. Γύρισα πλουσιοτερος και καλυτερος ανθρωπος, melodrakma εισαι σχολη !Γιαννη σ αγαπαμε!

    • giannis
      10 September, 2018 at 4:15 pm

      Φιλί.

  • Ευγενία Παπαδιώτη
    10 September, 2018 at 9:12 am

    Υπέροχη έκπληξη η Φλωρεντία και η Τοσκάνη.
    Η melodrakma κι ο Γιάννης δεν ήταν έκπληξη, αφού ξαναταξίδεψα μαζί τους, αλλά επιβεβαίωση της αξίας και της μοναδικότητάς τους.
    Ενα ταξίδι που τα είχε όλα. Ποίημα το λες, πίνακα ζωγραφικής επίσης. Ψυχοθεραπεία, γιατί η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα…
    Οργανωμένο άψογα και με αγάπη από το μαέστρο Γιάννη και τους συνεργάτες του. Σας ευχαριστώ γι’ αυτή την εμπειρία και τις στιγμές που θα με συντροφεύουν μέχρι το επόμενο ταξίδι κι όχι μόνο.

    • giannis
      10 September, 2018 at 4:14 pm

      Μεγάλο ευχαριτώ Ευγενία. Και για τα λόγια και για τα έργα αλλά κυρίως και για τους φίλους που φέρνετε κάποιοι. Χαιρετισμούς πολλούς στη Βίκυ.

Write a Review

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.